از من غزل مخواهید، قفلند این قوافی در امتداد ِ این سد، شاعر! مجو شکافی * کوچید و چشمهی ِ شعر، خشکید در درونم در جستجوی ِ دریاست مرد ِ خیالبافی جز از سراب ِ ساحل، چیزی نگشت حاصل دریاوش ِ خروشان! گویی به کوه ِ قافی! این مرد سرد و خستهست، این شاهراه بستهست [...]
من عیاشترین مرد ِ دنیا هستم و البته غمیگینترین ِ آنها. آری! ستارهی ِ بازیگران ِ بزرگ ِ سالهای ِ اخیرم. جز خودم به همه باوراندهام که بسیار خوش میگذرد، حتی بدون ِ تو… راستی! ولنتاین مبارک! *** بامداد بیست و پنجم بهمن ماه ساحل جزیرهی ِ کیش ۱٫عازم کویر شهداد در کرمان بودیم و [...]
تقدیم به داییام، شهید مرتضی رحیمی که در جنگ تحمیلی شربت شهادت نوشید. هان ای شهید! خون ِ حسین بود که از قلب ِ پاره پارهات فوارهسان جهید و خاک ِ عطشناک ِ دشت را گلزار کرد. داغ ِ تو بود که این لالهزار را تا بامداد ِ حشر مشکین و داغدار کرد. ای شرحه [...]
تلخی ِ زندگی ِ شاید مزهی ِ فحش ِ آبداری است زیر ِ زبان ِ یک رانندهی تاکسی. وقتی بعد از ساعتی درد دل مینالد: “قبول دارید آقا؟” و تو بهتزده آه میکشی: “ببخشید، چیزی گفتید آقا؟” میخواستم در این پست شعری را بگذارم. اما بماند برای دو سه روز آینده…
